ม่านราตรีเยื้องกรายเข้ามาถึง เมฆตราตรึงขึงเงาบนฟ้าเศร้า ลมเย็นโชยดาวใสใจยิ่งเฉา ด้วยใจเบาเขาทิ้งจากไปไกล ม่านราตรีสีดำขลับขยับครอบ คลุมกรอบรอบทุกวันน่าหวั่นไหว เฉกเช่นดั่งกมลคงคล้ำนัย อักแน่นไปด้วยปวดร้าวและเจ็บจำ อยากกระโจนแล่นลิ่วลงทะเล คลื่นหันเหหัวใจไปถล่ำ พรายฟองน้ำชำระสิ่งครอบงำ เสียงเจ็บช้ำร่ำไห้หายกลายคลื่นครวญ ม่านราตรีเยื้องกรายให้รู้สึก ฝั่งร่างลึกแผ่นน้ำหยุดผันผวน หลับตาพริ้มยิ้มรับสิ่งทั้งมวล ทิ้งแส้ตรวนห่วงรักจักกล่าวลา
1228
4
0
หน้าส่วนตัว
