ปรียาวาท
ในคืนหนึ่งฉันล้าและอาวรณ์
นิ่งหน่ายนอนด้วยฤทธิ์ของคิดถึง
เพราะเพียงขาดสายใยให้ตราตรึง
แด่ผู้ซึ่งไกลห่างอยู่ต่างแดน
จะคิดเห็นเช่นไรก็ไม่ว่า
จะโกรธาเกรี้ยวกราดนั้นสุดแสน
ขอเพียงอย่าตัดสัมพันธ์จนสิ้นแกน
อย่าคิดแค่นแค้นเคืองเรื่องก่อนมา
แค่อารมณ์ลึกลึกรู้สึกเร้า
มาวอนเว้าบอกให้ฤทัยหา
จะเป็นมิตรหรือไรไฉนนา
ปั่นป่วนว่าจักวุ่นกระวายกระวน
จึงพลั้งเผลอทำไปเพราะใจซื่อ
จึงต้องยื้อยุทธกับความสับสน
จึงร่ำร่ำพิรี้พิไรสุดใจตน
จึงจำหม่นหมองเศร้าอยู่เนานาน
จะมองฟ้าฟ้าเหมือนปนเปื้อนโศก
ความวิโยคคลุมสิ้นทั้งถิ่นฐาน
ดาวพยับอับแสงเรี่ยวแรงราน
จันทร์จะพานมอดดับจนกลั
1112
2
0
หน้าส่วนตัว
