ฉันเป็นแค่เศษดินที่สิ้นค่า แค่เศษหญ้าที่ต่ำต้อยด้อยศักดิ์ศรี จะหาเกียรติสูงส่งคงไม่มี สมแล้วที่เธอหยามเหยียดเกลียดดวงใจ ก็เธอเป็นถึงหงส์ในดงฟ้า สวยเจิดจ้าพรั่งพราวเป็นดาวเด่น มีแต่คนหวังปองมองเช้าเย็น เธอเปรียบเป็นศักดินาที่ค่าสูง ฉันจึงเป็นทางผ่านเธอผ่านพบ แล้วก็จบด้วยการจากพรากกันไป จึงไม่มีแม้คำลาให้อาลัย เธอจากไปด้วยว่าฉันนั้นคือ ดิน