ฤทธิ์ ศรีดวง
ฉันลืมตาจากหมอนในตอนสาย
ฝนเพิ่งหายจากฟ้านอกหน้าต่าง
เหลือละอองเต็มตรอกเป็นหมอกจาง
คล้ายน้ำค้างเย็นเยือกจับเปลือกไม้
มองฟ้าเทาเท้าย่างลงทางหิน
หอมไอดินกลิ่นหอมกว่าหอมไหน
ระเหยหอบความชื้นมาชื่นใจ
แหละเตือนให้รับรู้ฤดูกาล
ฝนร่วงกรูกราวใหญ่ใบกระเพื่อม
อุ้งมือเอื้อมน้ำเย็นกระเซ็นซ่าน
น้ำฝนฉ่ำชุ่มใบดอกไม้บาน
คิดถึงบ้านคงสู่ฤดูนา
เห็นใบแห้งแฝงกายอยู่ใต้ต้น
เปียกปอนฝนยับยุ่ยเป็นปุ๋ยหญ้า
เมล็ดพันธุ์วันหนึ่งจะลืมตา
เป็นต้นกล้ากล้าแกร่งท้าแรงลม
ต้นไม้ใหญ่ใบคบสงบนิ่ง
เหมือนเห็นสิ่งมากมายเกิด ตาย ล้ม
จากผลิดอกงอกเงยน่าเชยชม
จวบโทรมซมล้วนเล่ห์แห่งเวลา
ใบหูกวางสีแดงและแห้งกรอบ
8352
7
0
หน้าส่วนตัว
