ท่องเมฆา
ณ ที่นี้ ฉันยืนอยู่ ภูผาสูง
เมฆเฟื่องฟุ้ง รอบกาย สายลมหนาว
คิดทบทวน ทุกข์สุข ทุกเรื่องราว
หวนเมื่อคราว จันทร์ลอยลับ ไม่กลับคืน
ฟ้ายามนี้ มัวหม่น ปนสีฟ้า
มีเมฆา คลุ้มฝนจน มิอาจฝืน
สุริยา หลบแสงหม่น ทนกล้ำกลืน
คนกลับยืน ย่างเหยียบ เปรียบสุริยัน
แสงสุริยา ฉายจับ ลับเหลี่ยมเมฆ
ฉายแสงเสก เป็นรุ้งสวย ด้วยสีสัน
แสงจับใจ ในสีปรุง "รุ้งตะวัน"
กลบสีสัน ทุกดาวใด ในพสุธา
จึงหยิบพิณ ขึ้นบรรเลง เพลงคลายโศก
นิ้วพรมโยก ดีดสาย คลายโทสา
"รุ้งตะวัน" ฝันใดเล่า เฝ้าจินตนา
ฟังเถิดหนา เสียงเพลงกล่อม ห้อมล้อมใจ
รุ้งเอ๋ยรุ้ง หลากสีสัน อย่าฝันเศร้า
รุ้งเจ้าเฝ้า โอบสุริยา โอบฟ้าใส
ใ
3159
18
0
หน้าส่วนตัว
