นักเขียนพเนจร
เจ้าเด็กเอ๋ยเด็กน้อยไร้เดียงสา
เจ้าเกิดมาด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่
จากพ่อแม่ที่รักเจ้ากว่าดวงใจ
เลี้ยงเจ้ามาจนโตใหญ่ให้วิชา
สอนเจ้าพูดให้อ่านเขียนเรียนชีวิต
เชิดชูเจ้าทั้งชีวิตไว้บนบ่า
ส่งเสียเจ้าให้ได้ดีมีวิชา
ไม่เคยว่าเคยบ่นจนช้ำใจ
แต่เจ้าสิเคยคิดไหมว่าใครเล่า
ที่อดทนเลี้ยงเจ้าจนเติบใหญ่
ให้เงินทองและความรักเจ้ามากมาย
แม้เลือดเนื้อยังให้ได้ถ้าต้องการ
เคยคิดไหมท่านหวังได้อะไรคืน
แค่อยากเห็นเจ้ายืนอยู่คนเดียวได้
เพราะท่านรู้ว่าวันหนึ่งต้องจากเจ้าไป
เจ้าจะเดินต่อไปได้ไม่ล้มลง
เมื่อยังน้อยเจ้าล้มยังคอยอุ้ม
ปลอบประโลมในอกอุ่นจนเจ้าหาย
พอโตมาแล้วเจ้าคิดอย่างไร
เคยคิดถึงท่านบ้างไหมถ
1088
1
0
หน้าส่วนตัว
