เหม่อมองน้ำกับฟ้าเวลาค่ำ หัวใจย้ำด้วยโศกโรคผิดหวัง ความเจ็บช้ำซ้ำเป็นสิ่งให้ชิงชัง น้ำตาหลั่งพรั่งพรูอดสูใจ ในชีวิตการศึกษาน่าอนาถ เราก้าวพลาดพลั้งผิดคิดไฉน สิ่งหมายอยู่ข้างหน้าพร่ารำไร อยู่เสียไกลเกินกว่าคว้าครอบครอง ท้อแท้ต่อชีวิตเกินคิดก้าว ร้าวแสนร้าวดวงกมลทนหม่นหมอง ปวดแสนปวดดวงชีวีหมดค่าปอง ไม่ผยองหาญสู้เหมือนรู้อาย ซมซานมาก้มเกล้ากราบเท้าแม่ ลูกขี้แยแพ้ชีวิตหมดสิทธิ์หมาย เมื่อเดินล้มระบมเจ็บเหน็บใจกาย ลูกแสนหน่ายเหนื่อยชีวิตแทบสิ้นลม อาจหมดสิทธิ์
1336
3
0
หน้าส่วนตัว
