Jeminine
เคยนั่งนึกภาพถึงวันที่ฉันยังเล็ก
ยังเป็นเด็ก ที่ไม่รู้เดียงสา
ก้าวแรกของชีวิต ที่พยุงกายขึ้นมา
คงมีแขนของใครรอรับอยู่ข้างหน้า..ด้วยห่วงใย
เท้าเล็กเล็กที่ยังอ่อนแอ
เป็นเหมือนแค่ปีกอ่อนอ่อนของนกน้อยบนต้นไม้ใหญ่
แต่ละก้าวที่เหยียบย่าง ดูห่างไกล
ล้มลุก คลุกดินคลุกทราย เมื่อก้าวเดิน
ฉันรู้ว่าหากฉันจะจำวันนั้นได้
ฉันรู้ว่าจะมีใคร คอยให้กำลังใจ ไม่ห่างเหิน
เขาคนนั้น จะชื่นชม ในก้าวแรกที่เดิน
และก้าวต่อๆ ไปที่ฉันต้องเผชิญ แม้วันเวลาผ่านไป
วันนี้ฉันวิ่งสู่โลกกว้างใหญ่ไพศาล
ไม่มีใครคนนั้น คอยดูแลอยู่ใกล้ใกล้
ก้าวนี้..เข็มแข็งพอแล้ว ที่จะวิ่งนำหน้าใครต่อใคร
แต่สำหรับพ่อของฉัน...ฉัน
1013
3
0
หน้าส่วนตัว
