บินเดี่ยวหมื่นลี้
๏ สายฝนยังกางม่านท่ามลานหล้า
แม้นทิวาขับคาบขึ้นทาบสรวง
แต่คงยังไร้สูรย์จำรูญดวง
ไขแสงล่วงทอทาบลงอาบไพร
ขุนเขาดูหม่นเศร้าท่ามเงาฝน
เมฆเบื้องบนลอยลู่ห่มภูใหญ่
ดั่งกลัวแสงสุริยาจักคลาไคล
ต้องพงไพรคลายม่านวสันต์เลือน
ก็คงเพียงช่วงหนึ่งซึ่งตรึงขอบ
ม่านฝนครอบเมืองแมนแลแดนเถื่อน
ยามราตรีร้างพราวของดาวเดือน
อุษาเลื่อนช่วงสางของกลางวัน
คราฟ้าฝนสิ้นสายลงกรายภพ
แสงทองสบพงไพรไม่แปรผัน
สิ้นทิวา - ราตรีเริ่มคลี่จันทร์
ยังตรงมั่นเฉกเช่นเคยเป็นมา
แต่มีหนึ่งซึ่งยังกักขังอยู่
แม้นสางตรู่เยือนย่ำพลบค่ำหา-
ลับพ้นจากหล่มธารกาลเวลา
เศร้ายังคาเคียงชิดนิจนิรันดร์
แม้นม่านฝนพ้นผ่านไปนานแล
1450
6
0
หน้าส่วนตัว
