หน้าส่วนตัว
(สรรพกาพย์)
(กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘)
จนกว่าจะถึง
คืนวันอันซึ้ง ซึ่งเราเฝ้าฝัน
เราวางหัวใจ ไว้เป็นเดิมพัน
จนกว่าวันนั้น เป็นวันของเรา
จนกว่าจะถึง
คืนวันอันซึ้ง ซึ่งใจเลิกเหงา
รักอวลไออุ่น หอมกรุ่นใดเท่า
คือวันของเรา ที่เฝ้ารอคอย
(กาพย์ยานี ๑๑)
จนกว่าจะถึงวัน จงฝ่าฟันอย่ายั่นถอย
อุปสรรคดักรอคอย อย่าได้ขามจงข้ามไป
ทะเลเห่กางกั้น ภูเขาชันอันสูงใหญ่
หุบเหวล้วนเปลวไฟ ด้วยหัวใจจะฝ่
1166
5
0
