อ.วรศิลป์
สองมือพ่อโอบอุ้มคุ้มสยาม
ทั่วเขตคามยามมีภัยพ่อไปถึง
สองเท้าพ่อมิเคยหวั่นหรือพรั่นพรึง
หวังเพียงถึงเพื่อปัดเป่าเหล่าเพทภัย
หนึ่งใจพ่อที่มีพลีเพื่อลูก
พ่อพันผูกลูกยิ่งกว่าสิ่งไหน
พ่อคือร่มฉัตรทองของผองไทย
แผ่ก้านใบให้ร่มเงาเนาเนิ่นนาน
หกสิบปีที่ผ่านไปให้สำนึก
ขอจารึกไว้กับตัวชั่วลูกหลาน
น้ำพระทัยอันกว้างใหญ่กว่าสายธาร
ขอสืบสานงานต่อเพื่อพ่อไทย
ให้สิ่งที่พ่อหวังได้สำเร็จ
แม้นเหนื่อยเหน็ดก็มิพรั่นหรือหวั่นไหว
ถวายพ่อซึ่งความดีที่ตั้งใจ
หนึ่งลูกไทยขอก้าวย่าง....ทางพ่อเดิน
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ
(วรรณกรรมเพื่อพ่อ)
1841
1
0
หน้าส่วนตัว
