แก้วประเสริฐ
ล้วนเพียงภาพเคียงฝัน
สิ่งใดในโลกล้วนชวนกระสัน
อดีตกาลปัจจุบันสรรสร้างทุกแห่งหน
ล้วนแหวกว่ายแทรกกายดุจสายชล
จากเบื้องบนเข้าสู่แคว้นแดนพสุธา
อนาถนักจักเข้าสู้มุ่งสู่ชีวิต
วิปริตปลิดผวนชวนหวนหา
โชคชะตาฟ้ากำหนดสุดนำพา
วันเวลามาสอดเข้าเร้าใจครอง
ผืนแผ่นดินเคยอยู่อู่เคยพร่ำ
โหยร้องร่ำคร่ำครวญมิสนอง
สำเหนียกอยู่กู่ก้องตามทำนอง
น้ำตานองต้องลาพาใจครวญ
น้ำจรดฟ้าครามองสุดหวนไห้
ซาบซ่านไปเข้าห้วงทรวงกำสรวล
สุดสะอื้นฝืนรันทดจนเรรวน
อยากคิดหวนล้วนกลายไร้อารมณ์
เรือลำน้อยลอยล่องท่องผิวน้ำ
ตะวันคล้ำล้ำภูผาให้ขื่นขม
หน้าส่วนตัว
1647
28
0
