คนลานเทวา
๑.
ผ่านแผ่วเพียงเสียงร่ำ จากน้ำค้าง
ยามแรมร้างเลือนตา นิราศรัย
วเนจรแห่งฝัน ลุวันวัย
ล่วงเลือนบางสายใย อันตรธาน
ชะตากรรมบทกวี บริสุทธิ์
พร่ำวิมุติบอกเล่า กองเถ้าถ่าน
ปลอบโยนความบ้าบิ่น แห่งวิญญาณ
กลางป่าช้าจินตนาการ ร้าวรันทด
เศร้าศพซากอักษร วิปโยค
ร่ายระหว่างอณูโศก บริบท
ดื่มกินเถิดความอดสู ให้ รู้รส
เลือกงามงดฤาต่ำทราม นิยามเอา
๒.
ปลดเปลี่ยวโลกอ้างว้าง ระหว่างบรรทัด
เปลือยอารมณ์จรจัด ความว่างเปล่า
ปล่อยสรรพสิ่งทำหน้าที่ แสง สี เงา
ท่ามไหวพรางบางเบา แห่ง สายลม
สงัดดึกมรคา สัปปายะ
สงบนัยขณะ ครุ
1536
5
0
หน้าส่วนตัว
