ศาลาไทย
ฝันจะสร้างทางใสในฟ้าสาง
เพียงแผ่วบางเลาะไล้แม้ไม้หนาม
ทุกคำบ่งจงใจให้เห็นงาม
กี่โมงยามยืนหยัดลงจัดเรียง
ถึงทุกข์ท้อขอทนปนแปลกบ้าง
หากหนึ่งอย่างตอบรับสรรพเสียง
ก้องอยู่ในใจฉันวันคืนเคียง
คือขอเพียงไมตรีที่คงเดิม
ลองจรดบทแรกอาจแผกผิด
ใช่เลิกคิดคืนกลับนับแต่เริ่ม
วาดด้วยใจในทุกแห่งที่แต่งเติม
จึงเพียรเพิ่มเขียนคำมาย้ำรอย
แต่งกลอนหวานมาอ่านเล่นเห็นสนุก
พอคลายทุกข์ยามเศร้าเพราะเหงาหงอย
เคยคิดถึงสักนิดไหมใจคนคอย
นั่งละห้อยเช้าจนค่ำช้ำเสียจริง
กลอนไม่หวานเพราะงานหนักมิพักผ่อน
หัวใจกร่อนถูกหยามย้ำน้ำใจหญิง
นี่ใจน้องก็ใจเนื้อเผื่อพักพิง
พอโดนทิ้งเลยทดท้อล้อทำนอง
เฮ้อ...เ