เวียนมาดูสองรอบ...พบคำตอบของไร้ใจ พี่ก็หาย...ห่วงใย....เจ้าเด็กน้อย..หลงละเมอ แม้นคืนก่อน..จะหนัก .....เรื่องความรักหลงของเธอ รุ้ว่ายังพร่ำเพ้อ.........และละเมอเดียวดาย พี่ยังคอยแว้บวาบ คอยรับทราบความหมาย พี่ยังคงยันกาย ลุกขิ้นหมายมองดู แต่สังขารไม่ฝืน ไม่อาจยืนนั่งอยู่ ล้มทอดตัวคุดคู้ เลื่อนไปอยู่บนเตียง ไม่นอนมาสองวัน อีกสองคืน..หมดเสียง รู้ว่าละอ่อนมาเคียง แต่ไม่เสี่ยงลืมตา นอนซบ...สงบเงียบ ใจเย็นในมรรคา หากชีวิตนี้มีค่า ขอให้เธอได้บรรเทา ที่ห่วงรักเร่าร่อน จงคลายถอนความเหงา พี่ยังเคี