รักเกิดทุกข์จริงฤาถือคำสอน ท่านให้พรคนเขลาเศร้าขื่นขม ผู้ยึดมั่นถือมั่นอันอารมณ์ จิตตรอมตรมเพราะรักหนักหทัย เธอเคยร้าวเศร้ามาตามืดบอด หลงเพียงกอดภาพลวงดวงใจไหว มองรักร้ายหมายเป็นเช่นหัวใจ ทั้งที่ใครใช่ร้าวเศร้าทุกข์คน เสมอหนึ่งดวงใจอ่อนไหวจิต แด่มิ่งมิตรคนไกลใจสับสน หากปล่อยวางร้างทางสร้างตัวตน คงหลุดพ้นทุกข์ทนตนสร้างมา ใจดุจดั่งมายาพาสับสน เปลี่ยนวกวนทุกวันยากหรรษา มีทั้งสุขทุกข์เศร้าว่างเปล่านา ปล่อยไปอย่าถือไว้ใจเปรมปรีดิ์.....
1809
4
0
หน้าส่วนตัว
