ดวงใจ พู่ระหง
นึกถึงศิษย์ของเราที่เฝ้าสอน
คอยพร่ำวอนตักเตือนเหมือนลูกหลาน
ด้วยความรักและห่วงจากดวงมาน
นานเท่านานไม่คลายสายสัมพันธ์
ศิษย์บางคนเรียนอ่อนสอนก็ยาก
บ้างพูดมากบ้างหลับกับความฝัน
บ้างก็เก่งเกินไปตามไม่ทัน
บ้างขยันบ้างเกียจคร้านพาลเกเร
ทุกทุกเช้าเฝ้าเพียรสอนเขียนอ่าน
ต้องตรวจงานมากล้นจนตาเข
ไม่เคยปริปากบ่นเรื่องปนเป
ยังฮาเฮเริงรื่นชื่นอารมณ์
คอยสอดส่องดูแลและแก้ไข
ดัดนิสัยจนหนูดูเหมาะสม
ให้เป็นที่ยอมรับกับสังคม
น่านิยมทั่วไปไม่อับอาย
งานของครูนั้นหรือคืองานหนัก
เวลาพักมีน้อยด้อยความหมาย
ใครไม่รู้อาจดูครูสบาย
แต่เหนือยกายเหนื่อยใจนั้นไม่เบา
ศิษย์ของครูมากมายมี
หน้าส่วนตัว
43233
1
0
