เพียงพลิ้ว
จะหักหาญโค่นรักที่หนักอก
ดอกเคยดกใบเคยเห็นเป็นเพียงฝัน
เชิญบานในไร่อื่นต่อก็แล้วกัน
สวนใจฉันช้ำพอขอปิดตาย
คำหวานซึ้งถึงเอ่ยไปไร้ประโยชน์
อย่าถือโกรธเมื่อรักงามหมดความหมาย
เผาสิ้นซากจากใจฉันพันธุ์รักวาย
ตอนนี้สายแม้ร้องเพรียกเรียกรักคืน
เจ้าดอกรักหักใจลาจงอย่าดื้อ
โปรดหยุดยื้อรั้งไว้ไม่อยากฝืน
เลิกสับสนทนช้ำเลิกกล้ำกลืน
ลืมขมขื่นลืมคำอ้อนตอนรักบาน
ใช่บัวฝักหักไปใยยังอยู่
ช่อรักชูตัดได้ไม่เหลือหวาน
รักม่วงขาวราวฝันแค่วันวาน
ไม่เจือจารหลงเหลือเบื่อจดจำ
ทั้งขาวม่วงร่วงไปไม่หวนแล้ว
อย่าเจื้อยแจ้วอยู่ต่อพ่อคมขำ
หมดเวลาว่ารักหวานหว่านน้ำคำ
หัวใจดำดวงนี้ไม่มีรัก