ภากร
...แอบคึดถึงเขาอยู่อย่างผู้แพ้
ย้ำรอยแผลกลางกมลสุดหม่นหมอง
ไม่มีแล้วน้ำตาหยดไหลนอง
หรือร่ำร้องเรียกหาความปราณี
...เขามีหนทางไปไกลจนไกลลิบ
ไกลเกินหยิบยื่นจิตแด่มิตรนี่
ขอเปิดทางให้ไปไกลกว่านี้
ไกลจากที่เคยมีเขามาเนิ่นนาน
...เขาลืมเลือนเพื่อนใจได้ง่ายมาก
เราเป็นเพียงทางเดินและฉากผ่าน
เมื่อเขาพบคนดีที่ต้องการ
รักสงสารจึงไม่มีให้เรา
...ไม่อยากหึงห่วงหวงหรือทวงสิทธ์
ไม่อยากคิดคำนึงนึกถึงเขา
ไม่อยากฝันสรรสร้างรักบางเบา
ไม่อยากเข้าใจใครที่ไหนแล้ว
...แต่ยิ่งห่างไกลเขามากเท่าไหร่
เหมือนหัวใจขาดรอนลมอ่อนแผ่ว
อยากให้เขาปลอบใจก็ไร้แวว
สิ้นเสียงแว่วคำหวานเคยซ่านทรวง
...เขาจะคิดถึงเราบ้า
795
3
0
หน้าส่วนตัว
