ในยามที่อ่อนล้า เคยคิดว่าเธออยู่ใกล้ แต่พอหันกลับไป เธออยู่ไกลจนลับตา เคยคิดเอื้อมมือคว้า กลับพบว่ามันห่างไกล ที่ผิดคงหัวใจ ที่ให้ไปจนสุดตัว ไม่ใช่เธอที่ผิด ผิดที่คิดไกลเกินตัว อีกไม่คิดที่จะกลัว กลัวที่ตัวจะผิดหวัง ฉันท้อและอ่อนล้า จนเกินกว่าจะสานต่อ ฉันท้อที่จะรอ รอจนกว่าจะขาดใจ