White roses
ดั่งเหมือนคน..พเนจร..ไร้คอนถิ่น
มาจากดิน..แดนไกล..บ้านไพรเถื่อน
หลงพลัดมา..แดนศิวิไล..ใจลางเลือน
จึงเป็นเหมือน..คนแปลกหน้า..คราใครยล
ดินแดนนี้..ช่างประหลาด..เกินวาดฝัน
สูงตระหง่าน..ล้วนตึกใหญ่..ให้สับสน
ทั่วทุกที่..นับไม่ถ้วน..ล้วนผู้คน
เดินปะปน..ขวักไขว่..จนลายตา
จึงเดินหลง..ผิดเส้นทาง..อ้างว้างนัก
นึกว่าจัก..โชคดี..มีวาสนา
มีคนช่วย..คุ้มครองกาย..ยามภัยมา
ไม่รู้ว่า..กำลังก้าว..เข้าในกรง
ฉันเคยมี..กำลังใจ..อันกล้าแกร่ง
เคยเข้มแข็ง..เคยวาดฝัน..อันสูงส่ง
กลับสิ้นแรง..พลังหมด..ถดถอยลง
ดั่งตกลง..ในหุบเหว..แห่งเปลวไฟ
เฉกเช่นคน..โง่เขลา..ไม่เข้าท่า
ไร้ปัญญา..สิ้นหวัง..ทางแก้
2093
20
0
หน้าส่วนตัว
