กลับมายืนอยู่ที่เก่า... ตรงที่ความเงียบเหงา ทำให้ต้องหวั่นไหว.. เหยียบอยู่ตรงผืนดินเดิมแต่ไม่มีใคร ความอ้างว้างเปล่าไร้ ทับถมเข้ามา.. ในที่สุดก็ต้องรู้สึกแบบนี้.. ทั้งๆ ที่ทำทุกอย่างเท่าสองมือที่มีแต่ก็ไร้ค่า... กลับมาเป็นผู้หญิงคนเดิมที่มีเพียงน้ำตา.. เพื่อตอกย้ำให้รู้ว่า ความเจ็บปวดเป็นอย่างไร... ค่ำคืนนี้คงยาวนานนัก.. แล้วฉันเองจะหยุดพักได้อย่างไรไหว.. ในเมื่อหัวใจยังคงคิดถึงเธอที่จากไป... วนเวียนซ้ำซากในหัวใจ อย่างไม่รู้ว่าวันไหนฉันจะลืมมัน...
2351
4
0
หน้าส่วนตัว
