นางสาวใบไม้
ฉันยินดีจะยอมรับกับความเป็นจริง
แม้การเอ่ยคำลาจะเป็นสิ่งที่หัวใจไม่เคยคิดปรารถนา
เพียงพอแล้วกับความสุขที่เคยได้รับตลอดมา
หากคงดีเสียกว่า....ถ้าเป็นฝ่ายที่ก้าวไปหามัน
คงไม่มีประโยชน์ที่จะรั้ง...เอาไว้
ในเมื่อสิ่งที่เป็นไปต้องแลกกับความโศกศัลย์
และต้องจมอยู่ในห้วงแห่งความหมองเศร้า..ชั่วนิรันดร์
จะยอมรับให้ได้ว่าพันธะสัญญาแห่งใจนั้นไม่มีทางหวนคืน
ทว่า...ทำไมหนอทำไมจึงต้องโศกเศร้ากับการลาจาก
ทั้งที่รู้ดีว่าความพลัดพรากเป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่อาจฝ่าฝืน
ทั้งที่รู้อยู่เต็มหัวใจ...ว่าทุกอย่างแม้เกิดขึ้นได้ก็ใช่ว่าจะยั่งยืน
ท้ายสุดจำยอมกล้ำกลืนให้ทุกอย่างผ่านไปในสายธารแห่งเวลา
ยากนักหนาที่
1327
11
0
หน้าส่วนตัว
