ปริญญา อินทร์อุดม
ในคืนค่ำคล้ำหมองท้องฟ้าหม่นเมฆเทาเกลื่อนเหมือนคนใจหม่นไหม้แว่วเสียงครางหงิงหงิงหริ่งเรไรเหมือนเธอไป "รำพันกับจันทรา"เธอดายเดียวเปลี่ยวเหงาเฉาหดหู่ด้วยขาดชู้ทางใจอาลัยหาแต่เราขาดน้ำใจใครนำพาเพราะอัตตาที่สร้างไว้ต่างกันเรื่องบางอย่างต่างคนก็ต่างคิดตามเหตุผลของชีวิตที่ปิดกั้นหากยังมีช่องทางสร้างสัมพันธ์แต่ทางนั้นบ่อยครั้ง...พังทลายฉันเคยไปหาเธอ..เก้อสองครั้งเมื่อทบทวนความหลังยัง "ขวัญหาย"คราวนั้นเราแคล้วคลาดที่หาดทรายจักจั่นล้อให้อายเป็นรายวันอีกหนึ่งครั้งไปมองที่ "กองขยะ"คิดว่าจะพบเจอเธอที่นั่นแต่เห็นหนูกรูมาราวห้าพันต้องรีบหันหลังคืนเลิกยืนคอยเธอ *"อยากอยู่ในบันทึกความนึกคิดอยากอยู่ในลิขิ
1398
10
1
หน้าส่วนตัว
