พิรุณลาละร้าง โรยลา ฝนท้ายเทลงซา ค่ำเช้า ละอองไออิ่มเวหา เอิบออบ เมฆนา เย็นเนื้อเหลือเหน็บร้าว หนาวแล้วหรือไร คืนคลุมคราค่ำคล้อย คือคราว เดือนเด่นดาษดวงดาว ดื่นฟ้า พรมพรูพร่างแพรวพราว หยาดน้ำ ค้างเฮย ลมเชยฉิวเชื่องช้า ย่ำแล้วเหมันต์ งามงอนงอกเงยงิ้ว งดงาม เติมแต่งต้นเต็มตาม ทุ่งท้อง คือฤกษ์บ่งเบิกยาม หนาวย่ำ เยือนแฮ ถึงคราวหนาวครองห้อง อาบฟ้าแลดิน ลมหนาวคงหนาวเนื้อ ฉ่ำเย็น แต่หนาวย่อมต้องเป็น
1602
3
0
หน้าส่วนตัว
