คือรสทิพย์แห่งกวีวจีถ้อย มโนร้อยจารึกผลึกอักษร ผ่านหยดหมึกบันทึกเป็นบทกลอน ฟุ้งขจรหอมกลิ่นถิ่นกวี หอมเอยหอมบุปผาผกากรอง ยังเป็นรองกลิ่นหอมอักษรศรี ที่ร้อยเรียงเคียงรสหมดจดดี หอมวจีจารึกสารผ่านกาพย์กลอน งามเอยงามงามใดได้ประจักษ์ ว่าน่ารักงามจริงหญิงสมร แต่ความงามเช่นนั้นยังผันจร อาจถ่ายถอนเปลี่ยนลับกับเวลา ส่วนความงามบันทึกจารึกรส วจีพจน์แห่งกวีทั้งนี้หนา ย่อมงามเด่นเหนือกาลที่ผ่านมา งามโสภาหมดจดรสกวี....