คืนแรมสามค่ำหน้าร้อน
.. นี่แหละคนเขียนกลอนผู้อ่อนไหว
เพียงลมกวัดกิ่งไม้ไกวก็ใจอ่อน
ใจร้าวรวดยังซวดเซพเนจร
ดั่งบินร่อนอ่อนแรงในแสงจันทร์
เคยวาดหวัง มีคู่เคียงเผดียงหวัง
กระซิบสั่งฟังสำเนียงเสียงสุขสันต์
ให้กายใกล้ ให้ก้อยเกี่ยวก้อยเดียวกัน
ใกล้แค่นั้น.. มันช่างไกลจนใจราน
เห็นใครที่เขามีรักสมัครสุข
ไม่มีทุกข์เมื่อรักสมานสาน
ส่วนเราแสนเก่งกาจวาดวิมาน
ที่แสนหวาน อยู่ในที่ไม่มีจริง
คนช่างฝันก็สุขแต่แค่ในฝัน
สรวงสวรรค์หลอกฤดีดังผีสิง
หลอกว่าใจจะได้มีที่พักพิง
แต่ก็ทิ้งให้แสนเศร้าเฝ้าตราตรึง
กอดได้แต่แค่ในฝันมันไม่อุ่น
อยากกอดคนเคยคุ้นที่คิดถึง
2320
1
0
หน้าส่วนตัว
