จริงๆแล้วคนเราต้องอยู่อย่างเดียวดายเสมอ ด้วยไม่เคยพบเจอใครที่เหมือนเราไปทุกสิ่ง ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของเราอย่างแท้จริง ไม่มีใครหยุดนิ่งอยู่กับเราได้ตลอดกาล บางคราอยากมีใครห่วงใยเราบ้างสักหน บางหนอยากมีคนร่วมนับเวลาที่ผันผ่าน บางครั้งอยากระบายความว้าวุ่นทรมาน บางทีเมื่อต้องการอาจไม่พบพานผู้ใด เพียงเพื่อจะหลบหนีความเดียวดาย อาจกลับกลายเป็นการเอาแต่ใจไปได้ ให้เวลาทั้งหมดแก่เราคงไม่มีใครจะเศร้า ถึงแม้จะเหงาอย่างไรก็คงต้องปลอบใจตนเอง
1031
0
0
หน้าส่วนตัว
