แก้วประเสริฐ
*** เสี้ยวห้วงหทัย ***
โอ้ชีวิตคิดไปใยหงอยเหงา
ผ่านสิ้นเศร้าฝากไว้ฤทัยหวน
ป่วนปันมักหักไว้กลายสิ้นชวน
สุดผ่านล้วนร้อยเล่ห์กระเท่ห์เงา
ยามมั่งคั่งมากมายในสิ่งฝาก
พอจนยากถ้อยคำนำสิ่งเศร้า
แสนชอกช้ำน้ำใจไม่คิดเรา
สิ่งเคยเก่าหนีพรากจากลี้จร
สู้โดดเดี่ยวเปลี่ยนไปใยสิ้นซาก
ล้วนลมปากหวานซึ้งกึ่งสิงขร
กีดกั้นขวางสิ่งไว้คล้ายนิวรณ์
มิอาทรความเก่าแสนเศร้าใจ
ดุจสิ้นแสงตะวันอันเฉิดฉาย
สุดเดียวดายดาวเดือนเลือนสิ่งใส
แม้นพฤกษาผกามาศปราศไฉไล
เหลือสิ่งไว้ยอกย้อนทอนอารมณ์
นี่แหละหนออกเอ๋ยเคยพิลาส
พอผิดพลาดแปรไปในเสกสม
สิ่งเล้าโลมเพียงเงาเฝ้าคล้ายชม
ปลอบขื่น
1322
21
0
หน้าส่วนตัว
