พิมญดา
เมื่อความรักจับไม่ได้คล้ายล่องหน
ก็ยังหลงวังวนของความรัก
เพราะหัวใจยากนักจะหาญหัก
ยังต้องการความรักอยู่ร่ำไป
ยามรักหวานปานน้ำผึ้งดื่มแสงจันทร์
ทิวาวันสราญรมย์โลกสดใส
หวานน้ำตาลฤาจะเท่าหวานหัวใจ
ยามรักไร้อุปสรรครักหอมนวล
ยามรักร้างห่างเหินเผชิญโศก
เปรียบทั้งโลกดับมืดร่ำโหยหวน
ยามจะกินจะนอนร้องคร่ำครวญ
ใจรัญจวนจะขาดแล้วมิแคล้วตรม
เมื่อความรักพูดบ่อยบ่อยร้อยไม่เชื่อ
ฟังน่าเบื่อเพราะนานไปใจก็ขม
อันหวานลิ้นหรือจะทันอันคารม
ใจเขาบ่มด้วยแผนร้ายทำลายทรวง
เมื่อรักมาพาทุกข์แนบมาด้วย
เหมือนคนป่วยต้องคู่หมอพอหายห่วง
พอหายขาดไม่ขยาดโรครักลวง
ยังติดบ่วงเล่ห์รักชักชอบกล...
1861
14
0
หน้าส่วนตัว
