ฝนรินหยดรดชายคาหญ้าแฝกฝา หยดน้ำตาข้าโถมถั่งดั่งสายฝน ความทุกข์ทิ่มลิ่มใจให้เวียนวน ยากหลุดพ้นหนทางรื่นชื่นอุรา หวนรำลึกตรึกตรองยิ่งหมองยับ มาขยับจับใจให้ผวา เคยมีแม่อยู่เรียงเคียงชายคา คอยดูฝนหล่นฟ้ามาสู่ดิน แม่เคยรองรับฝนที่หล่นไหล เก็บกักใช้ไว้เผื่อเมื่อฝนสิ้น แต่วันนี้สายฝนคลั่งที่หลั่งริน ไร้แม้กลิ่นคนรองน้ำระกำทรวง ปล่อยให้ฝนหล่นหายชายคาแฝก แล้วค่อยแทรกสู่ดินสิ้นคนหวง หากแม่อยู่คงเร่งเพ่งตักตวง เพราะความห่วงน้ำหมดอดทั้งครัว ขอบพระคุณเจ้าของภาพด้วยนะครับ
1951
4
0
หน้าส่วนตัว
