นักสืบ ไร้อันดับ
จากมานานบ้านเก่าที่เราอยู่
ต้นไทรคู่กลางลานหมู่บ้านนั้น
เด็กผู้หญิงตัวน้อยรอคอยกัน
จนตะวันจวนลับใกล้ดับลง
เธอเป็นเด็กเงียบเหงาดูเศร้านัก
มีความรักอบอุ่นแค่ฝุ่นผง
มีครอบครัวเหมือนไม่หัวใจคง
ถูกขีดวงจำกัดและมัดตี
รอยไม้เรียวเกี่ยวใจเมื่อได้เห็น
รอยแผลเด่นเลือดซิบใจริบหรี่
จึงหยิบยื่นน้ำใจให้ไมตรี
ว่ายังมีฉันอยู่คอยดูแล
เธอส่งยิ้มพร้อมน้ำตามาให้ฉัน
เราคุยกันบอกใจไม่ให้แพ้
แล้ววันหนึ่งตัวฉันต้องผันแปร
เพราะพ่อแม่ย้ายงานเปลี่ยนบ้านไป
วันสุดท้ายเธอฝืนมายืนส่ง
ภาพยังคงมองเห็นเหมือนเด่นใส
กระโปรงคล้ำตุ๊กตาขาวยังร้าวใจ
โบกมือไหวให้ฉันนั้นสัญญา
สิบห้าปีผ่านไปใจยังนึก