สุนันยา.
ในส่วนลึก ตรึกห้วง ทรวงหวั่นไหว
ช่างแสนยาก จักบอกใคร ให้รู้เห็น
ได้แต่เก็บ ซ่อนไว้ ใจลำเค็ญ
จนเกิดเป็น ความอดสู อยู่ในทรวง
แท้จริงแล้ว อยากเผย เฉลยกล่าว
ว่าใจเหงา มีใคร อยู่ในบ่วง
สลักรอย ตีตราไว้ ในแดดวง
อยู่ในห้วง ติดลำดับ ประทับใจ
ได้แต่ร้อย ลำนำ คำอักษร
เป็นบทกลอน ตอนหนึ่ง ซึ่งเหลวไหล
วันเวลา พารู้จัก ฝากอาลัย
เพื่อคนใหม่ ให้ไมตรี นี้ยื่นมา
ได้พูดจา พาที กวีผ่าน
สายใยสาน นานไป ได้พบหน้า
ต่อแต่นั้น สัมพันธ์ได้ กลายนำพา
ไกลเกินกว่า จะยอมรับ เพื่อปรับใจ
ถึงวันนี้ วันที่ ใจไผเผลอ
ให้ต้องเจอ สิ่งประดัง ครั้งยิ่งใหญ่
เมื่อกล้ารัก ปักรากหยั่ง กลางฤทัย
ยากจะถอน ทิ้งให้
1650
0
0
หน้าส่วนตัว
