ปริญญา อินทร์อุดม
ทอดกายลงหนุนหมอนตอนตีหนึ่งวูบคิดถึงความหลังครั้งเก่าเก่าย้อนคืนช่วงล่วงเลยเคยมีเราคุยเบาเบาอย่างผู้รู้จักใจเอื้ออาทรอ่อนโยนและโอนอ่อนกล่อมให้นอนอย่างอดทนจนหลับใหลแต่ค่ำคืนวันนี้ไม่มีใครจะนอนหลับอย่างไรฉันใดดีแม้ว่าที่ข้างข้างจะว่างเปล่าภาพเก่าเก่าความเคยชินกลิ่นกายพี่ไออุ่นอุ่นกอดเกยอันเคยมีความทรงจำเหล่านี้ไม่มีจางเพราะเป็นพรอ่อนหวานที่ขานขับให้นอนหลับนานจนชนสว่างให้ตอนตื่นชื่นฉ่ำราวน้ำค้างให้รู้สึกโลกกว้างช่างสวยงามคืนนี้อยู่ดายเดียวเปลี่ยวและเหงาภาพเก่าเก่าขับขานยังหวานหวามใจยังอยากละเมอเผลอไผลตามช่วงงดงามยามมีพี่ให้พรจะฝันว่านอนหลับกับอกอุ่นและนอนหนุนท่อนแขนแทนหนุนหมอนทั้งยังมีตัวพี่เป
1641
6
0
หน้าส่วนตัว
