ภูวดินทร์
มาลัยคนจน
น่าสงสารเด็กน้อยร้อยมาลัย
ทำงานไปขายมาลัยตามฟุตบาท
เขานั้นหรือเยาวชนคนของชาติ
พวงสิบบาทขายได้ไล่ความจน
ตัวมอมแมมแก้มคล้ำน้ำตาคลอ
ยืนเฝ้ารอสัญญาณไฟไม่สับสน
ต้องขวนขวายสายตามองรถยนต์
ถามผู้คนสนใจมาลัยงาม
พวงละสิบหยิบให้ขอได้ซื้อ
มือก็ถือมาลัยตะโกนถาม
ขออุดหนุนจุนเจือพวงงามงาม
ห้อยไว้ตามหน้ารถสดชื่นใจ
ขาก้าวเดินปากป่าวร้องมองสอดส่าย
ดูเหงื่อไคลย้อยแย้มบนแก้มใส
เข้าออดอ้อนวอนคุณสุนทานใป
รีบก้าวไวซื้อมาลัยของหนูที
ถึงแดดร้อนไหม้เกรียมเจียมตนอยู่
ฝนตกซู่รู้จนชนวิถี
เพียงเศษตังค์ยั้งอยู่ชูชีวี
เป็นเช่นนี้เพราะจนหนทางไป
ขอเมตตาสักนิดคิดสงสาร
อย่ารำคาญได้