เจ้าพานทอง
สุดท้ายก็เหลือเราเพียงลำพัง
อยู่กับแค่ความหลังที่พังพ่าย
สิ้นแรงล้ากำลังช่างเดียวดาย
ข้างกายว่างเว้นไม่เห็นใคร
เคยวิ่งวนบนชีวิตผิดครรลอง
หมายปองก็รักแท้แน่ที่ไหน
มีแต่คำฉ่ำหวานสานหัวใจ
แต่นานไปก็สิ้นหวานน้ำตาลปลอม
หรือตัวเองที่โง่งมปมความรัก
เคยตระหนักว่ารสรักจักหวานหอม
แท้ก็ลวงบ่วงใจให้ดมดอม
หลอกให้ยอมพร้อมใจให้หลงลม
ตั้งคำถามถามใจให้กระจ่าง
ยังไงบ้างกับทางนี้ที่ขื่นขม
เท่านี้จะพอไหม ใครชื่นชม?
ตัวเองตรมแต่ข่มไว้ในความจริง
เหนื่อยเกินแล้วจะไขว่คว้าหาใครใคร
เหนื่อยเกินไปจะให้ใจกับทุกสิ่ง
ขอเจ็บจำทำใจไม่พึ่งพิง
ไม่ขอวิ่งหวังตาม...กับความลวง
2199
1
0
หน้าส่วนตัว
