ยังเยาว์
๑.๑๑ นาฬิกา
บ้าน ๒๗
น้อยใจ
กลอนไร้ฉันทลักษณ์ เพียงจรดนิ้วบนแป้นพิมพ์ตามความรู้สึกของผู้ประพันธ์
หากคำที่เอ่ยสัญญา
ไม่อาจหาค่าความหมาย
จบรักเถิดหนาอย่าวุ่นวาย
มันคงสายเกินกว่าท้าแรงทน
เข้าใจตัวเธอดี
หยุดเซ้าซี้ตีเหตุผล
เหนื่อยมากแล้วใจหนอใจคน
จะดิ้นรนฉุดรั้งไว้ทำไม
ก่อนเธอเดินเข้ามา
ต้องเหว่ว้ามาแค่ไหน
รู้ซึ้งดีแต่ไม่เห็นตาย
เธอจากไปก็คงคล้ายคล้ายกัน
เรื่องเราเริ่มด้วยดี
จบวันนี้ดีกว่านั้น
ใช่โกรธเคืองเรื่องความสัมพันธ์
ผ่านมานั้นก็สุขไม่ทุกข์ใจ
แต่เธอมีภาระ
ต้องสางสะงานให้ได้
มากมายล้นมือจนลืมไป
ว่ามีใครรอให้ดูแลกัน
ที่เธอทำห่างเหิน
ไม่คิดเกินไปกว่านั้น
2262
12
0
หน้าส่วนตัว
