นกตะวัน
เร่ร่อนเพลินเดินทางกลางฟ้ากว้าง
แทบเวิ้งว้างว่างเปล่าเหงานักหนา
เริ่มส่องแสงแรงร้อนตอนเช้ามา
แล้วเริงร่ารับเที่ยงเอียงขึ้นตรง
โอ้ตะวันปันแสงร้อนแรงส่อง
เคลื่อนขึ้นล่องลัดฟ้าน่าลุ่มหลง
มิเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามามั่นคง
จวบค่ำลงค่อยลับดับแสงมอ
แม้ลาลับกลับไปในอีกด้าน
แสงยังซ่านสาดเดือนเยือนคืนหนอ
สร้างฟ้าแจ่มแฉล้มไปให้เดือนทอ
ฤๅเคยท้อฝืนทนงานล้นมือ
หากแม้เป็นเช่นตะวันปันแสงฉาย
ชีพมิวายว่างเปล่าเงียบเหงาหรือ
ต้องเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าตาพร่าปรือ
แค่ฉันคือคนหนึ่งพึงเหนื่อยแทน
แด่ ก่อพงษ์ พงษพรชาญวิชช์
เจ้าของบทกวี กล่อมตาวัน
20 เมษายน 2548
759
4
0
หน้าส่วนตัว
