แก้ว กรุงเก่า
ไม่เหลือแล้วเรี่ยวแรงจะแข็งขัด
เพียงลมพัดก็จะปลิวจากทิวป่า
ก้มดูดินทนอยู่สู้ชะตา
แหงนมองฟ้าจุดหมายดูไกลเกิน
ครั้งชูช่อแรกวัยเป็นใบอ่อน
สายลมวอนวนพัดไม่ขัดเขิน
สะบัดใบไม่เบื่อเหมือนเชื้อเชิญ
จนจำเริญมั่นคงแตกวงศ์วาร
จากเขียวเข้มอร่ามเรืองเป็นเหลืองกรอบ
ผ่านแดดฝนหลายรอบล่วงเลยผ่าน
ทั้งดีร้ายรุมเร้ามาเนานาน
ผ่านเรื่องราวร้าวรานและร้อนรน
ผ่านวันสุขวันเศร้าคืนหนาวเหน็บ
ปล่อยใจเจ็บละลายกับสายฝน
โอบน้ำค้างครอบครองเป็นของตน
แฝงความหม่นมืดดำของค่ำคืน
แล้วก็คงร่วงไปไม่ไกลต้น
ทับถมปนเกลื่อนไปกับใบอื่น
รอเวลาเปื่อยผุวันลุคืน
ซึมซับความชุ่มชื่นเพื่อผืนดิน
เป็นเศษเสี้ยวความดีพอ
2713
5
0
หน้าส่วนตัว
