เมื่อหมองขึ้นครองเมฆ รจเรขก็เลือนลาง ทาบเทาไปทุกทาง สลัดสางจนสร่างแสงฯ ลมชายมากลายโชก กระหน่ำโลกกระโดกแรง หวีดทิวและหวิวแทง เยือกทแยงในสัญญีฯ น้ำฟ้าก็บ่าฝอย จากเส้นซอยดุจสร้อยศรี ถึงบ้าถลาบี- ฑาถล่มทลายลงฯ ตกฝ้าลงคาฝัน วรรษาสั่นสัญญายง เธอแค่แต่ฉันคง มิรู้เคลื่อนทุกเงื่อนคำฯ ฝนชื่นสะอื้นแอบ ซบลงแทบเธอกระทำ คนจรอาวรณ์จำ ยังฝังใจรักไม่จางฯ เห็นเมฆที่ครองหม่น น้ำตาท้นออกเป็นทาง หลายปีที่ปรี่ปราง เป็นร่องเลาะกัดเซาะลึก๚ะ๛
2186
11
0
หน้าส่วนตัว
