หลอมจนเกล็ดเม็ดทรายกลายเป็นแก้ว ดูเพริศแพร้วงามงดจรดสวยใส สะท้อนแสงงามระยับวิบวับไฟ เหมือนดังใจเราสองครองรวมกัน กาลหมุนเวียนเปลี่ยนไปแก้วใบหรู ที่เชิดชูรักเรียงเพียงความฝัน กลับปริร้าวเศร้าสร้อยร้อยรำพัน เนิ่นนานวันแผลก็แตกเหมือนแทรกกาย กาลเวลาผ่านเลื่อนเหมือนสายน้ำ สิ่งที่ย้ำในสัญญามาจางหาย แก้วใบนั้นถูกวางอย่างเดียวดาย เมื่อรักกลายเป็นร้างจืดจางลง ณ.วันนี้แก้วพร้อยด้วยรอยร้าว เจ็บแปลบราวใจแยกแหลกเป็นผง แก้วแห่งรักดับสลายคลายมั่นคง สิ้นสุดตรงรอยร้าวที่เศร้าใจ
1651
4
0
หน้าส่วนตัว
