ตราชู
ครวญถึงครู
ตัวกอไก่, ขอไข่ สอนให้เขียน
เหล่านักเรียนผันผวนคร่ำครวญผวา
ครูไปไหน ครูไปไหนจึงไม่มา
ใครฉุดคร่า ใครหมายทำร้ายครู
ว่าฆอเอยฆอระฆังขานหง่างเหง่ง
ให้เยียบย้ำยำเยงวังเวงอยู่
ไร้เพลงแห่งดอกไม้มาปรายปรู
เหลือหดหู่ระเหี่ยระโหยร้าวโรยแรง
ทอทหารไยท้อต่อหน้าที่
ปล่อยพวกผีอันธพาลมันพล่านแผลง
กี่หลุมหลากขวากขวางยังคลางแคลง
กี่ซากศพซบแสยงยังยับเยิน
ธอธงสันติภาพมีอยู่ที่ไหน
เหมือนอยู่ไกลเกินร้องให้ล่องเหิน
มาโบกพลิ้วทิวธรรมพาดำเนิน
มาโบกเชิญชื่นชวนสู่มวลประชา
บอเอยบอใบไม้เรี่ยรายร่วง
เหมือนชีพปวงปลดปลงอยู่ตรงหน้า
กี่ใบควงร่วงลับไปกับตา
กี่ใบหนอรอเวลาลาล่วงตาม
เจ้ายอยัก