หน้าส่วนตัว
วาดความหวังตั้งไว้ใช่สูงส่ง
ร้อยมั่นคงคือใจไร้เหน็บหนาว
วางวิมานตระการเลิศเพริศแพรวพราว
ดุจเมฆขาวลอยละล่องท่องนภา
เมื่อสัมผัสจัดวิถีวงชีวิต
รู้ว่าผิดผกผันขวัญเหว่ว้า
ใช่ชมพูหรูเริดเพริศพริ้งตา
รสขมปร่าปวดแปลบแสบขั้วใจ
วิมานที่เขียนไว้ไต่มิถึง
สักเสี้ยวครึ่งก็ซัดเซเร่หวั่นไหว
อุปสรรคจักหมุนเวียนเปลี่ยนเรื่อยไป
ครั้งยิ่งใหญ่ใช่จู่โจมโถมทำลาย
ต้องยื้อยุดฉุดใจให้ลุกสู้
ยืนหยัดอยู่ ณ ที่นี่ไม่หนีหาย
เพียรวาดหวังตั้งหนึ่งใหม่หากไม่ตาย
สู่จุดหมายปลายฝันนั้นสักวัน.
861
4
0
