ปุยเมฆสีชมพู
ปีใหม่มา บรรจบ ครบอีกหน
เราทุกคน ยังคงรัก กันแสนหวาน
แม้เภทภัย ใดใด มาแพ้วพาน
เราร่วมต้าน ผู้รุกราน ผลาญแผ่นดิน
ดังได้ยิน คำกล่าว เขาเล่าสู่
ถึงท่านผู้ กล้าหาญ นานหนหลัง
ที่ปกป้อง ผืนแผ่นดิน ให้อยู่ยัง
ให้ลูกหลาน ชนรุ่นหลัง ยังถือครอง
ว่าต้องแลก ด้วยเนื้อ เลือดทุกหยด
มารินรด นองทา น่าสยอง
แล้วเหตุใด ลูกหลาน จึงลำพอง
ไม่คิดมอง ความเดือดร้อน ของแผ่นดิน
หรือจะสิ้น คนดี มีแต่ชื่อ
นี่นะหรือ คือคนไทย ใจสยาม
บ้าลาภยศ บ้าเงินทอง จนคุกคาม
สิ้นความงาม นามกระเดื่อง ยิ้มเมืองไทย
อายบ้างไหม เราคนไทย กันหรือปล่าว
หรือคิดเอา แต่ตน สิ้นสงสัย
นี่หรือสิ่ง ตอบแทนคุณ บรรพไทย
น่าใจหาย ค
1474
1
0
หน้าส่วนตัว
