มองรอบกาย ไร้แสง ส่องสว่าง ช่างเคว้งคว้าง เดียวดาย ไร้ความหวัง ครุ่นคำนึง ถึงเรื่องราว ที่ประดัง อะไรคือ ความจริงจัง และจริงใจ แสนเสียดาย ความวางใจ ที่เคยมี มาหลอกลวง กันเช่นนี้ ช่างทำได้ เหน็ดเหนื่อยนัก ขอพักหลบ สงบใจ ให้หมดความ หมองไหม้ ในคำลวง อยู่มืดมิด เช่นนี้ คงดีแล้ว ไม่มีใคร เห็นแวว ตาชอกช้ำ ปล่อยให้กาล เวลา ลบความจำ ที่ระกำ เลวร้าย ให้สิ้นไป ตะวันรุ่ง พรุ่งนี้ เมื่อมีแสง คงจะมี เรี่ยวแรง ฟื้นขึ้นไหว ความเชื่อถือ ที่พลัดพราย กระจายไป จะกอบเก็บ รวมขึ้นใหม่ ให้ใจดี
1241
4
0
หน้าส่วนตัว
