รู้ทั้งรู้คู่เขาเคล้าคลออยู่ ชะโงกดูตัวเราเขลายิ่งนัก เขาไม่มองแยแสแลความภักดิ์ ใยมัวรักอยู่ได้ไม่เจียมตน ชะเง้อมองดอกฟ้ามิกล้าเอื้อม กิ่งกระเพื่อมชวนยลจนสับสน อยากโน้มกิ่งก้านรับซึมซับชนม์ แต่กลัวคนหัวเราะเยาะทรวงเรา คงเป็นแค่กระต่ายที่หมายจันทร์ ไม่มีวันเชยชิดคิดคู่เขา เป็นกระต่ายชะแง้แค่เพียงเงา จูบเดือนเจ้าเลือนลางกลางธารา จันทราเจ้าสูงกว่าจะคว้าไขว่ สุดแสนไกลเกินท้าวาสนา สำนึกตัว..แต่ก็มิได้นำพา จึงมิกล้าดึงเจ้ามาเฝ้าชม
2334
16
0
หน้าส่วนตัว
