...เมื่อแรกพบ สบตา คู่น่ารัก ได้รู้จัก ชิดใกล้ พาใจฝัน ได้พูดจา ประสามิตร จิตสัมพันธ์ ยิ่งนานวัน ยิ่งครวญ หวนคำนึง ...จนมาพบ ว่าใจ เริ่มไหวหวั่น สุดจะกลั้น ดวงจิต ไม่คิดถึง ทุกค่ำเช้า เฝ้าละเมอ เพ้อรำพึง วันนี้จึง แต่งกลอน วอนเห็นใจ อยากจะรู้ จึงถาม ถึงความจริง แม่ยอดหญิง คิดเห็น เป็นไฉน ตอบฉันให้ กระจ่าง ว่าอย่างไร แม้ไม่ใช่ ก็จะได้ เตรียมใจทัน เธอบอกเรา พูกพัน แค่ฉันท์เพื่อน และย้ำเตือน อย่าเชือนแช คิดแปรผัน เอามือคลำ ที่อก ตกใจพลัน! มันหักขาด สะบั้น! แล้วทันใด