ขอได้ไหม ใครสักคน
ที่จะร่วมทน ทุกข์และสุขสันต์
ที่จะร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน
ที่จะร่วมความฝัน กันไป
ใครที่เราไม่ต้องเอ่ย
ไม่ต้องพูดไรเลย .. จะมีไหม
แค่มองตา กันแล้วเข้าใจ
สื่อสารกันได้ . ทางสายตา
คงเป็นฝันที่มากเกิน
ไม่บังเอิญ เป็นจริงอย่างว่า
เป็นเพียงฝัน .. ที่ผ่านมา
เป็นเพียงหมอกบังตา และจางไป
ฉันท้อ เหงา และเหนื่อย
ฉันเฉื่อย กับ ฝันที่วาดไว้
ความจริง ไม่เหมือนที่ตั้งใจ
ฉันไม่มีใคร .. สักคน