ก็แค่ความจริง...ในโลกไม่จริง
นั่งตรมตรอมจ่อมจมระทมเศร้า
โธ่นงเยาว์คนยากมาจากพี่
เคยเคลียเคล้าเฝ้ารักปักฤดี
แต่ตอนนี้เป็นอื่นแสนขื่นใจ
ยังจำกรุ่นกลิ่นแรงของแป้งหอม
ที่พยอมนั้นทาบนหน้าใส
ยามหอมแก้มแสนชื่นรื่นฤทัย
หอมใดใดหาเท่าเจ้าไม่มี
ริมปากเรียวเพรียวบางอย่างกระจับ
ดูช่างรับลักยิ้มยวนนวลฉวี
เคยไล้ลูบจูบปากฝากวจี
จะรักเจ้าเท่าชีวีพี่มลาย
แล้วใยเล่าเจ้าตอบแทนชายแสนซื่อ
ที่ยึดถือรักมั่นจนวันสลาย
ไปคิดคบพบชายอื่นชื่นใจกาย
เจ้าทำลายใจนี้ของพี่ลง
ตอนนี้เล่าเขาคงบรรจงหอม
แก้มพยอมคนดีพี่เคยหลง
เขาคงลิ้มชิมรสปากจากโฉมยงค์
คิดแล้วปลงยากยิ่งกว่าสิ่งใด
น้ำตารดหยดลงตรงหัวเข่า
จิตรุมเร้าเริ่มคิดผิดตรงไหน
1197
3
0
หน้าส่วนตัว
