แม้ขอบฟ้าจะกั้นกลางความไกลห่างระหว่างเรา แต่ในเงามืดของแสงจันทร์ยังมีแสงดาวกระพริบให้ ฉันไม่เคยเหงากลับรู้สึกอบอุ่นดีในทุกส่วนของหัวใจ ยังรู้สึกเหมือนเธออยู่ใกล้และโอบกอดฉันไว้ทุกคืนวัน แม้เวลาจะพัดพาความเดียวดายมารายล้อม แต่ในความหวั่นไหวยังมีอ้อมแขนความผูกพันมากางกั้น ฉันไม่เคยรู้สึกอ้างว้างและสะอื้นไห้แม้ท้องฟ้าจะเงียบงัน ยังรู้สึกเหมือนเธอกุมมือฉันและออกเดินไปด้วยกันที่กลางใจ