นิดดา
กี่ก้าวแล้ววันวารที่ผ่านพ้น
ในทุกข์ทนแห่ล้อมทุกหย่อมหญ้า
ยังมอบรักเหมือนเช่นเคยเป็นมา
ยังห่วงหาไม่เคยสิ้นทุกดินแดน
ดั่งสายธารทิพย์แถนจากแมนสรวง
ชโลมห้วงรินเรื่ออยู่เหลือแสน
มหาศาลมิอาจหมดการทดแทน
ทั้งสองแขนสองมือหรือชีวิต
ลืมเถิดความขุ่นแค้นในแผ่นดิน
ก่อนเหือดสิ้นความแหนหวงจนร่วงปลิด
อันเคลื่อนผ่านกาลเวลาทีละนิด
จนมืดมิดก่อตัวในหัวใจ
เถิด...ให้ความป่าเถื่อนอันตรธาน
แล้วเหลือเพียงจดจารการแก้ไข
ใต้ร่มเงาพักพิงของกิ่งใบ
ที่พ่อสร้างเอาไว้เพื่อให้เรา
จนร่องรอยชื้นหมาดของหยาดเหงื่อ
ปรากฎเรื่อบนรอยทางพ่อย่างเท้า
ซึมลึกผนึกร่างลงบาง
1148
1
0
หน้าส่วนตัว
