รู้เพียงความเคลื่อนไหวในอากาศ มิสามารถจับต้องหรือมองเห็น สัมผัสได้บางเวลาว่าเยือกเย็น บางครั้งเป็นไออุ่นละมุนละไม มองไม่เห็นใช่ว่าไม่มีอยู่ เราต่างรู้แต่คงยังสงสัย แค่บางครั้งเรายังมิเข้าใจ บางสิ่งไซร้มิอาจมองด้วยสองตา เราจึงแกล้งทวงถามความรู้สึก แต่สำนึกโอดโอยทำโหยหา เพียงพูดเพ้อพร่ำพรอดตลอดเวลา เสมือนว่าโลกนี้ไม่มีกัน อยู่ที่เรายินยอมพร้อมหรือเปล่า ที่สองเราจะนิยามความใฝ่ฝัน กับสายลมบางบางระหว่างวัน เพื่อยืนยันเปิดเผยว่าเคยมี
1371
4
0
หน้าส่วนตัว
