miss.honney
เหมือนพายุ ประทุเดือด ไม่เหือดหาย
เหมือนร่างกาย คล้ายรุ่ม กลุ้มจริงหนอ
เหมือนฝุ่นปลิว พัดเข้ามา น้ำตาคลอ
เหมือนว่าท้อ ก็พลันฮึด ในอึดใจ
เมื่อความรัก ประจักษ์ มาทักทาย
มิรู้ได้ ครั้งสุดท้าย อยู่ที่ไหน
ลืมทุกสิ่ง ทิ้งตัวตน บนห้วงใจ
ตกอยู่ใน ภวังค์รัก นักเดินทาง
เหมือนเดินอยู่ รู้ว่าเดิน เพลินลืมเหนื่อย
มันไม่เมื่อย เดินเรื่อยทน จนรุ่งสาง
ไม่รู้หิว รู้ตื่นหลับ รู้จับวาง
เหมือนเคว้งคว้าง ท่ามกลาง น้ำค้างพรม
เมื่อรักมา ตามประสา คนมีสุข
จะลืมทุกข์ ปลุกแต่ใจ ให้สุขสม
ลืมกระทั่ง คำด่าก่น หรือคนชม
จำแค่เพียง เสียงสายลม ร่มฤทัย
จะหยุดได้ ก็เมื่อใจ นั้นไร้รัก
จะประจักษ์ ก็เมื่อรัก จักสลา
1475
1
0
หน้าส่วนตัว
